Հարություն Հարությունյան

Հարություն Հարությունյանը լրագրող, արձակագիր և հասարակական գործիչ է, որի գործունեությունը տարիներ շարունակ կապված է եղել հայկական մեդիայի, մշակույթի և հասարակական կյանքի զարգացման հետ։

Նրա կրթական ուղին սկսվել է 1981–1985 թվականներին՝ Էջմիածնի ակումբագրադարանային տեխնիկումում, որտեղ նա մասնագիտացել է մշակութային-լուսավորական աշխատանքի ոլորտում։ Ավելի ուշ՝ 1986–1991 թվականներին, նա հեռակա ուսուցմամբ ավարտել է Սվերդլովսկի մանկավարժական ինստիտուտը՝ ամրապնդելով իր մասնագիտական հիմքերը։

Նրա աշխատանքային ուղին սկսվել է համեստ պայմաններից․ 1981 թվականին նա աշխատել է Երևանի կաբելի գործարանում որպես բանվոր։ Նույն թվականին նա զորակոչվել է Խորհրդային բանակ և ծառայել մինչև 1983 թվականը՝ ձևավորելով կարգապահության և պատասխանատվության կարևոր փորձ։

1986 թվականին նա սկսում է աշխատել որպես ուսուցիչ Գեղագիտական դաստիարակության հանրապետական կենտրոնում, իսկ նույն ժամանակահատվածում՝ 1986–1991 թվականներին, զբաղվում է նաև Երևանի կայազորի սպայի տան կուլտմասսայական բաժնի աշխատանքներով՝ կազմակերպելով մշակութային և հասարակական միջոցառումներ։

1990-ականների վերջին նա աստիճանաբար ներգրավվում է մեդիա ոլորտում։ 1998 թվականին նշանակվում է Հայաստանի ազգային հեռուստատեսության գործադիր տնօրենի տեղակալ՝ սկսելով իր գործունեությունը հեռուստատեսային կառավարման բարձր մակարդակում։

2004–2010 թվականներին նա ղեկավարել է Հանրային հեռուստատեսության «Հայլուր» լրատվական ծառայությունը, իսկ 2010–2011 թվականներին եղել է «Երկիր» թերթի գլխավոր խմբագիր։ Հետագայում նա շարունակել է իր գործունեությունը մեդիա կառավարման ոլորտում՝ զբաղեցնելով տարբեր ղեկավար պաշտոններ, այդ թվում՝ Հանրային հեռուստատեսությունում և «5-րդ ալիք»-ում։

2011 թվականին նախագահի հրամանագրով նա նշանակվել է Հեռուստատեսության և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովի անդամ, իսկ 2013 թվականից դարձել է «Անդին» գրական հանդեսի խմբագրական խորհրդի անդամ։

Հարություն Հարությունյանը նաև ակտիվ ստեղծագործող է։ Նա հեղինակ է «Թաց առավոտ» և «Վերջին ջահելությունը» գրքերի, ինչպես նաև մի շարք ֆիլմերի սցենարների և արտադրական նախագծերի, այդ թվում՝ «Շքամուտք», «Կարմիր խնձորներ», «Լուսին կերած նորածինը» և «Հաղթանակի ապրիլ»։

Նրա հասարակական գործունեությունը նույնպես ընդգրկուն է․ տարիներ շարունակ նա ղեկավարել և մասնակցել է հայկական և միջազգային սկաուտական ու մարզական կազմակերպությունների աշխատանքներին, ինչպես նաև Համահայկական խաղերի համաշխարհային կոմիտեի գործունեությանը։

Նրա աշխատանքը արժանացել է պետական բարձր գնահատականի՝ ներառյալ ՀՀ վարչապետի շնորհակալագիրն ու «Մովսես Խորենացի» մեդալը։